Archive for the ‘ΠΟΙΗΣΗ’ Category

Για τους “γύφτους”.

  Ποδολαγνεία   Από τον Αντώνη Αντωνάκο.   [ αναδημοσίευση από τον Αδέσποτο Σκύλο]   Οι μοναδικοί άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου και με συγκινούν είναι οι γύφτοι. Λατρεύω τη γυφτιά και το βλέμμα των γύφτων. Αυτή την υγράδα από μισοσβησμένα μονοπάτια που προσπαθεί να ιχνηλατήσει τον κόσμο. Ο αστός και ο άνθρωπος της ευκολίας […]


Για τον άστεγο αναρχικό ποιητή Κορνήλιο Λουλούδη.

    Χτες 16 Αυγούστου 2014 στις 2 παρά τέταρτο το μεσημέρι βρέθηκε νεκρός στην οδό Πατριάρχου Γρηγορίου στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών ο παλιός μου φίλος και συγκρατούμενος κατά την περίοδο 1978-1981, που βρισκόμουνα στην φυλακή για πολιτικούς λόγους, Κορνήλιος Λουλούδης. Το έμαθα από την αστυνομία, η οποία βρήκε πάνω του το τηλέφωνό μου. […]


I come and stand at every door…

  Ποίημα του Ναζιμ Χικμετ στα τούρκικα, αγγλικά και ελληνικά, που αναφέρεται στην ασύλληπτη καταστροφική ενεργεία που εκλύθηκε από την βόμβα στην Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου του 1945, ώρα 8:15 το πρωί…     I COME AND STAND AT EVERY DOOR I come and stand at every door but no-one hears my silent tread I […]


ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ.

  Η πόλη είναι κίτρινη. Μια πόλη φτιαγμένη από άμμο. Άμμος καυτή παντού. Ο αέρας πηχτός, ζεστός. Ράγες από τρένα, ξεχασμένα, που κάποτε κυλούσαν. Μέσα στις ράγες κείτονται ψόφια περιστέρια. Μια γρια που σέρνει ένα γαϊδούρι κουτσό. Η εικόνα της τρέμει από την καυτή ατμόσφαιρα. Μια γυναίκα έγκυος, πάνω σε μια βεράντα. Η κοιλιά της […]


ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ…

  Κάποια μέρα θα γίνω χαμαιλέοντας.   Κάποια μέρα τα χρώματα των ρούχων μου θα δίνουν τη χροιά των αισθημάτων μου.   Λευκό, όταν η αγνότητα μου με γυμνώνει. Κίτρινο, όταν το μίσος μου φτάνει στα όρια του. Κόκκινο, όταν το αίμα μου είναι πιο ορμητικό από τις επιθυμίες μου. Μαύρο, όταν η μοναξιά μου […]


%

  Ένας τόπος γίνεται κομμάτια και όλοι προσπαθούν να υπολογίσουν την νέα τάξη.   Μονάχα η μνήμη της καρδιάς που αγάπησε δεν θα μπορέσει ποτέ να αποσιωπήσει τον πόνο.   Μέχρι ο πόνος αυτός να διεκδικήσει αναπόφευκτα το μερίδιο του. enaetsi.wordpress.com


Το Δώρο

  Θαρρώντας πως αυτή ήταν ένα δώρο άρχισαν νωρίς – νωρίς να την καλλωπίζουν.   Της γυάλισαν το χαμόγελο της χαμήλωσαν τα μάτια την έκαναν να ‘χει  τ’ αυτιά της στο τηλέφωνο. Της σγούρυναν τα μαλλιά και της ίσιωσαν τα δόντια. Της δίδαξαν να θάβει τις επιθυμίες της. Της γλύκαναν τη φωνή και την ανάγκασαν […]


πληγή

  βαθιά πληγή παράθυρο που άνοιξε διάλογο στο αίμα μου κι ολάκαιρη την πλάση και με έμαθε ωραία και καλά να ζώ. enaetsi.wordpress.com


Βραχωρίτικο*

  Μάνα μου, βραχωρίτισσα, με το λερό φουστάνι το κόκκινο, που τόκανε σταχτύ σαν καταχνιά η μαύρη κόλλα του καπνού. Φαρμακερό βοτάνι, όλα της τα φαρμάκωσες, μεδούλι και καρδιά…   Μάνα μου, καπνοφύτισσα, του Ζαπαντιού δουλεύτρα, στο φύτεμα, στο σκάλισμα πρώτη στην αργατιά, σ' άρπαξεν ο πατέρας μου παιδούλα καρδιοκλέφτρα και σε κλειδωμαντάλωσε στην πιο βαρειά σκλαβιά. […]


μαγνητισμοί

  Η Επαρχία, η πόλη που μένω, είναι θλιβερή. Θα την ήθελα λίγο πιο μελαγχολική, έστω καταθλιπτική. Και κάθε φορά που προσεγγίζω τον κόσμο ένα βήμα εγώ δυο αυτός πίσω. Παράξενο; Αλλά την βρήκα την απάντηση! Περικλείομαι από αντίστροφο μαγνητικό πεδίο. Και ο κόσμος φορά πανοπλία! ΧΑ ΧΑ! Και τόσο καιρό μου διέφευγε!  


Για την οικογένεια… (χρονιάρες μέρες που είναι)

      «Αχ, μικρέ μου, ποτέ δε θα απαλλαγείς από αυτή την αίσθηση. Είσαι ένοχος! Κάθε φορά που θα βγαίνεις από το σπίτι σου, θα αισθάνεσαί πίσω σου ένα επικριτικό βλέμμα που θα σου φωνάζει να γυρίσεις! Θα τριγυρνάς στο κόσμο σαν σκύλος δεμένος μ’ ένα μακρύ λουρί! Κι ακόμα κι όταν θα’ σαι […]


Θα κλείσω το παράθυρο

    Τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά. Μην τυχόν κινηθεί και τον ξυπνήσει. Να ξεκουραστεί εκεί. Να μην περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο μακριά της. Να τον κρατήσει λίγο ακόμα. Να μην ακούει τους χτύπους του ρολογιού. Να τον ακούσει να αναπνέει. Να τον χαϊδέψει απαλά κάτω από τη μπλούζα. Να τον ησυχάσει. Να του […]


css.php