Archive for the ‘ΠΟΙΗΣΗ’ Category

Είστε υπέρ ή κατά;

  Η ΑΠΟΦΑΣΗ Είστε υπέρ ή κατά; Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.   Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί, πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε. Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή. Παιδιά, γυναίκες, έντομα. Βλαβερά φυτά, χαμένες ώρες, δύσκολα πάθη, χαλασμένα δόντια, μέτρια φιλμ. Κι αυτό θα σας βασάνισε ασφαλώς.   Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. […]


Οι αυτόχειρες

Ένα παλιό ποίημα του Γ. από τις σελίδες του Παροξυσμού ως μια μοναδική -και αμήχανη- άρθρωση δίπλα στις αυτοκτονίες και τις απόπειρες αυτοκτονίων των τελευταίων ημερών στην πόλη του Αγρινίου.     Οι αυτόχειρες πάντα με συγκλόνιζαν. Στέκω με σεβασμό και αμηχανία μπροστά στη φυγή τους. Αδυνατώ να κατανοήσω τη πράξη τους. Νοιώθω μια νοσηρή περιέργεια […]


Για την οικογένεια… (χρονιάρες μέρες που είναι)

      «Αχ, μικρέ μου, ποτέ δε θα απαλλαγείς από αυτή την αίσθηση. Είσαι ένοχος! Κάθε φορά που θα βγαίνεις από το σπίτι σου, θα αισθάνεσαί πίσω σου ένα επικριτικό βλέμμα που θα σου φωνάζει να γυρίσεις! Θα τριγυρνάς στο κόσμο σαν σκύλος δεμένος μ’ ένα μακρύ λουρί! Κι ακόμα κι όταν θα’ σαι […]


21

  Μακελεμένες δακρυγονούχες ανάσες αγκαλιάζουν τα πνευμόνια όλων.   Σπρωξίδι.   Κάποιοι πέφτουν.   Αμπαλαρισμένους τους στρατίζουν στη χάψη της σιδερόφρακτή τους κολυμβήθρας.   Εκεί που στοχεύουν να θάψουν ζωντανή την εξεγερμένη φωνή.   Όχι να την στομώσουν παροδικά, αλλά να την φονέψουν επαγγελματικά.   Να ξεμπερδέψουν μαζί της οριστικά, στέλνοντας το μήνυμα.   Γιάννης


40

  Αδιαφορώ να σου μιλήσω με τα λόγια τα δικά τους. Γαμημένη θλίψη με πιάνει, όταν δεν καταλαβαίνεις την αιτία.   Γιάννης


Άραξε τώρα. Πάρε τις ανάσες σου. Πέφτω εγώ στη θέση σου.

  Ένας αναγνώστης (;) του ιστοχώρου του παροξυσμού μας έστειλε με mail 46 άτιτλα ποιήματά του λέγοντας: «Αν σας αρέσουν τα ποιηματάκια διαδώστε τα». Τον ρωτήσαμε αν μπορούμε να αρχίσουμε να τα δημοσιεύουμε στον παρόν ιστοχώρο και αν ναι, πώς να τα υπογράφουμε. Σύντομη η απάντηση του: «Με μεγάλη μου χαρά σύντροφοι. Όσο για την […]


Τι έγινε;

      Τι έγινε; Πόσες ώρες χρειάζονται για να γίνει μια πληροφορία γεγονός. Τόσες όσες χρειάζεται ο καθένας, για να χωρέσει το γεγονός σε κάποιο σημείο του κορμιού του. Συνήθως ενυπάρχουν μικρά, διάσπαρτα κομμάτια στο σβέρκο, στα μάτια, στην καρδιά , στα γόνατα,  στο στομάχι, ώσπου όλα μαζί συναντιούνται και συνθέτουν το γεγονός. Αργεί […]


Πολιτικές…

    Πολιτικές Ήταν που ήταν λιγοστό το καλόκαίρι στη έρημο, τώρα βάλθηκαν να καταστρέψουν και τις οάσεις. Μα τα υπολόγισάν όλα σώστα…   Απ΄ ότι φαίνεται δακρύζει ο χειμώνας στις ερήμους! Ποιήμα του Α., Αγρίνιο  


Κάποτε

Κάποτε σφύριζα και περπατούσα ανέμελα νομίζοντας δικούς μου τους μεγάλους δρόμους Έκλαιγα βέβαια κιόλας, Όμως για ασήμαντες αιτίες, Κι είχα μητέρα διαρκώς παρούσα που έκρυβε το κακό: Σφούγγισε τα δάκριά σου, Και πήγαινε να παίξεις Έχεις καιρό για κλάματα, Μου έλεγε στοχαστικά μα δεν την καταλάβαινα… (Καλύτερα να μίλαγε ξεκάθαρα) Νωρίς πρέπει να μαθαίνουν τα […]


ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

Η πόλη είναι κίτρινη. Μια πόλη φτιαγμένη από άμμο. Άμμος καυτή παντού. Ο αέρας πηχτός, ζεστός. Ράγες από τρένα, ξεχασμένα, που κάποτε κυλούσαν. Μέσα στις ράγες κείτονται ψόφια περιστέρια. Μια γρια που σέρνει ένα γαϊδούρι κουτσό. Η εικόνα της τρέμει από την καυτή ατμόσφαιρα. Μια γυναίκα έγκυος, πάνω σε μια βεράντα. Η κοιλιά της είναι […]


“…”

Τα ρολόγια σημαίνουν τις χαμένες ώρες όμως κανείς δεν τα πιστεύει. Στα ατελείωτα σήματα κινδύνου που έστειλα και δεν μου έχει κανείς ανταποκριθεί. Όμως μία μέρα θα καταλάβω πως έφτασα μέχρι εδώ. Έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Οι φίλοι μου σκόρπισαν, άλλοι χάθηκαν στον πόλεμο. Οι παντρεμένοι γερνάνε πλάι σε ανθρώπους ξένους. Καμιά φορά τα απογεύματα […]


"…"

Τα ρολόγια σημαίνουν τις χαμένες ώρες όμως κανείς δεν τα πιστεύει. Στα ατελείωτα σήματα κινδύνου που έστειλα και δεν μου έχει κανείς ανταποκριθεί. Όμως μία μέρα θα καταλάβω πως έφτασα μέχρι εδώ. Έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Οι φίλοι μου σκόρπισαν, άλλοι χάθηκαν στον πόλεμο. Οι παντρεμένοι γερνάνε πλάι σε ανθρώπους ξένους. Καμιά φορά τα απογεύματα […]


css.php