ΚΑΛΥΒΙΑ 2006

Η κρατική διοίκηση όσο ελέγχει την πόλη, μπορεί να ελέγχει και την ύπαιθρο.


Η πολεοδομία της κυρίαρχης οργανωμένης κοινωνίας καταστρέφει τις πόλεις, ενώ παράλληλα δημιουργεί μια ύπαιθρο με μικρές πόλεις μιας νέας τεχνολογικής αγροτιάς. Μιας αγροτιάς που συγκεντρώνει όλα τα δεινά των εκμεταλλευτικών συστημάτων του παρελθόντος και το μόνο που αγνοεί από αυτά είναι οι διεκδικήσεις.


Στις πόλεις και την ύπαιθρο της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον, ανάμεσα στα άλλα, και σαν κάτοχοι περιουσίας. Με την ιδιοκτησία αυτή οριοθετούνται καθαρά ο ένας στον άλλο οικονομικά, ταξικά, νομικά και, γιατί όχι, ιδεολογικά.


Ότι αποτελεί ο τοίχος, η κουρτίνα και το διάζωμα του μπαλκονιού για τα διαμερίσματα μιας πόλης, το ίδιο ακριβώς αποτελεί και ο φράχτης και τα φυσικά σύνορα για τα κτήματα, τα χωράφια και τα βοσκοτόπια της υπαίθρου.


Έτσι ο φράχτης, η κουρτίνα και ο τοίχος, που χωρίζουν τον ένα άνθρωπο από τον άλλο, είναι μια υλοποιημένη έκφραση της απόστασης και της εχθρότητάς των σχέσεών τους. Οι άνθρωποι είναι απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον. Αντιμετωπίζονται σαν «άλλοι», σαν «ξένοι». Σαν ιδιοκτήτες, όπως και σαν κάτοχοι εμπορευμάτων. Πρέπει συνεπώς να προστατευθούν καλά ο ένας από τον άλλο. Εν τέλει συναντώνται ως δυνητικοί εχθροί.


Η ιδιοκτησία της πόλης εμπεριέχει και περικλείει τα ίδια χαρακτηριστικά και τις ίδιες κοινωνικές συμπεριφορές με την ιδιοκτησία της υπαίθρου. Η διαφορά στους είναι ότι η ιδιοκτησία της πόλης εγκλωβίζεται σε μερικές δεκάδες τετραγωνικά μέτρα, ενώ στην ύπαιθρο απελευθερώνεται και μπορεί να συμπεριλάβει ολόκληρές εκτάσεις γης… Επίσης, στα αστικά κέντρα τα σύνορα που χωρίζουν τη μία ιδιοκτησία από την άλλη, είναι σαφή και καθορισμένα, ενώ στην ύπαιθρο αποτελούν δυναμικό ζήτημα, μόνιμη αιτία εχθροπραξιών και συγκρούσεων, με αρκετές φορές αιματηρή κατάληξη.


Κάτι τέτοιο συνέβη και σε εκείνο το χωράφι στα Καλύβια Αγρινίου, ενός χωριού 2.500 κατοίκων που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και ως ένα μεγάλο ποσοστό θεωρούνται εύποροι νοικοκυραίοι.


Η σφαγή στα Καλύβια ήταν μία πράξη που έχει τις ρίζες του στο αίσθημα της ιδιοκτησίας, στην αντίληψη της κατοχύρωσης του ζωτικού χώρου και σε μία ιδιαίτερη κουλτούρα «τιμής», που ενίοτε νομιμοποιεί την βία και αντιμετωπίζει τον «άλλο» σαν «εισβολέα» ή «παρείσακτό» . Πρόκειται για μια διαχρονική βίαιη αντιπαράθεση που αναφέρεται σε κτηματικές διαφορές και αντιδικίες για βοσκοτόπια, σε ένα βαθιά  ριζωμένο και απεχθές σύστημα αξιών που συσχετίζεται απόλυτα με την έννοια της ιδιοκτησίας. Χθες είχε έγινε για μια σπιθαμή χώματος, για ένα αμφισβητούμενο σύνορό ή για τρία λιόδεντρα που τα έφαγαν οι κατσίκες. Αυτή τη φορά έγινε γιατί πέντε κυνηγοί ενοχλούσαν τα πρόβατα.


Εξάλλου ιστορικά στα χωριά οι άνθρωποί ήταν πάντα συντηρητικοί. Μια μερίδα από αυτούς έχει αυτοενταχθεί σε μια κοινωνική μικροομάδα η οποία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή όσο αφορά τις κοινωνικές δυστροπίες, τον δεσποτισμό και την ασύδοτη εξουσιομανία σχετικά με την διαχείριση της ιδιοκτησία τους και όποια θεωρούν ως τέτοια.


Από αυτούς όλα μπορεί κανείς να τα περιμένει.


Όπως επίσης, από οποιονδήποτε κουβαλάει μέσα του την ηθική της ιδιοκτησίας.



ΙΟΣ  ΑΤΑΞΙΑΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published.