παροξυσμός

Το Σαββάτο 21 Αυγούστου οι μπάτσοι της Ηγουμενίτσας προέβησαν σε συλλήψεις μεταναστών που βρίσκονταν στην πόλη. Συγκεκριμένα οι μπάτσοι  συνέλαβαν παρέες μεταναστών με αποτέλεσμα ο αριθμός των συλληφθέντων να ξεπεράσει τα 25 άτομα.

Δύο μέρες μετά, ξημερώματα της Τρίτης 23 Αυγούστου, οι δυνάμεις του υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη» εισέβαλαν σε καταυλισμό στο Λαδοχώρι με αποτέλεσμα να συλληφθούν άλλα 25 άτομα. Κατά την διάρκεια της επιχείρησης – πογκρόμ  τραυματίστηκαν και αρκετοί μετανάστες.

Η επίθεση κατά των μεταναστών συνεχίζεται.

Από τα περιφρονητικά βλέμματα και τους αποκλεισμούς (DIA Λαδοχωρίου),  τις συλλήψεις και τους εξευτελισμούς μέχρι τους ξυλοδαρμούς και τις δολοφονίες, ο διάχυτος και θεσμιμένος ρατσισμός και στην Ηγουμενίτσα καλά κρατεί.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

 

 αναδημοσίευση  

 Συντονιστικό Δυτικής Ελλάδας για την αλληλεγγύη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες

Τι έγινε; Πόσες ώρες χρειάζονται για να γίνει μια πληροφορία γεγονός. Τόσες όσες χρειάζεται ο καθένας, για να χωρέσει το γεγονός σε κάποιο σημείο του κορμιού του. Συνήθως ενυπάρχουν μικρά, διάσπαρτα κομμάτια στο σβέρκο, στα μάτια, στην καρδιά , στα γόνατα,  στο στομάχι, ώσπου όλα μαζί συναντιούνται και συνθέτουν το γεγονός. Αργεί να ολοκληρωθεί γιατί το εμποδίζει η άρνηση ενός βαθύτερου ενστίκτου αναπροσαρμογής της πραγματικότητας. Αυτή είναι η πραγματική δυσκολία, όταν αντιμετωπίζεις κάτι που ξαφνικά αλλάζει τα δεδομένα. Μερικές φορές, όσο πιο κοντά είσαι στο να υποδεχτείς το γεγονός, τόσο πιο έντονα είναι τα σημάδια της πάλης μεταξύ του πριν και του μετά. Ξέρεις ότι, είναι απλά μια αντίδραση στη δράση, μα συμβαίνει τόσο ακούσια σαν μέρος ενός προσχεδιασμένου τελετουργικού.

   Όσο εσύ κάθεσαι σε ένα τραπέζι παρέα με έναν φίλο απολαμβάνοντας καφέ, τσιγάρο και μια συζήτηση περί ανθρωπίνων ψυχισμών και των ασχολιών τους, κάποιος χωρίς καμιά προειδοποίηση χάνει τη ζωή του. Περνάς ξυστά απ’ την πληροφορία, μα αποστρέφεις το βλέμμα σε μια προσπάθεια να μην σχηματιστεί το παραμικρό γεγονός μέσα σου.

Εξάλλου είμαστε πια τόσο εξοικειωμένοι με παρόμοιες εικόνες, που δεν χρειάζεται παρά ένα γνέσιμο δυσαρέσκειας, για να αρχειοθετήσεις ένα ακόμη άσχημο περιστατικό στο μπαφιασμένο χρονοντούλαπο. Ώσπου το γεγονός σε βρίσκει.

Είτε θες είτε όχι, ζητά το μερίδιο του στο σχηματισμό της νέας αλήθειας. Αδιαφορεί για το πόσο έτοιμος είσαι. Το γεγονός έχει συμβεί και δεν μπορεί να σε περιμένει.

  Τι έγινε; Ανέμενες να συμβεί όχι με κάποια βεβαιότητα αλλά με ένα αμυδρό ζωγραφιστό χαμόγελο φυλαγμένο για την περίσταση. Και τώρα είσαι εδώ και δεν μένει παρά αυτό το παρόν σε σχηματισμό και αέναη εξέλιξη. Κι όμως έχεις ήδη σηκώσει το επόμενο πόδι. Θυμάμαι, όσο μπορώ. Ολοένα και πιο πολύ γίνεται και ξανά γίνεται. Δεν μπορείς ποτέ να  προετοιμάζεσαι για κάτι τόσο όμορφο.

 Τι έγινε; Όσα γινόταν πάντα Η αλήθεια και το ψέμα. Όλα και τίποτα. Ομόκεντροι κύκλοι που μεγαλώνουν ως τον αφανισμό τους. Ζητάς βοήθεια μα πάντα κάποιος θα αργεί και κάποιος θα στέκεται σε μια σπείρα που ξεμακραίνει.

Η αλήθεια και το ψέμα, ο έρωτας και η αποξένωση, τα σημάδια του πολέμου και κάμποσο λίπος από τον καιρό της ειρήνης.

Παρακμάζουσες κοινωνίες σε νάρκη χειμερία, σαν λαμπιόνια τα μάτια ανοιγοκλείνουν στις επιθυμίες και σβήνουν.

Το πίσω μέρος του κεφαλιού μου είναι μουδιασμένο. Η σοφία δεν χαρίζεται. Πρέπει να μάθεις να υπομένεις και να επιμένεις.

Ποτέ  δεν θα γίνει ολοκληρωτικά/ τι χαρά.

Από την εισαγωγή του τελευταίου τεύχους του παροξυσμού

Το δόγμα της ασφάλειας θωρακίζει τα σύνορα των κρατών με το βέλτιστο τρόπο: ένας φόβος διασπείρεται μέσα στην πόλη. Το μέσα της παγίωσης του δόγματος ασφάλειας ποικίλουν: από την εντατικοποίηση των θεσμών της εξουσίας και την τεχνολογική ενίσχυση τους, μέχρι το κοινωνικό κλισέ « βρε, εσύ να κοιτάς την δουλειά σου! ». Το « ησυχία, τάξη και –αλλά πάντα-ανασφάλεια », οι σκιές του φόβου, τα ψέματα  για προοπτικές καριέρας (από τας αφεντικά), για ένα καλύτερο αύριο (από την εξουσία) για μια ονειρική –μετά θάνατον- ζωή (από τους παπάδες) οδηγούν στο νέκρωμα τη συνείδησης και στην συνολική κοινωνική καθυπόταξη.

Μέσα στο θόλο του, το Αγρίνιο μεγαλώνει, μα οι ζωές μας ακόμα μικραίνουν στους ολοκαίνουργιους πεζοδρόμους, τις μεγάλες βιτρίνες, τις μαρμαρωμένες πλατείες, τα αμέτρητα διασκεδαστήρια, τους μπάτσους και το μέγαρό τους, τους δημοτόμπαστους και τις ψευτομαγκίες τους. Μέσα στο σκότωμα του χρόνου της καθημερινότητας, τους καταναγκασμούς των θεσμών, την εκμετάλλευση της μισθωτής σκλαβιάς, το τέλμα της ανεργίας, την ασφυκτική αγκαλιά της οικογένειας και των παραδόσεων, την κατανάλωση εντυπώσεων, την επανάληψη του « σημασία έχει να περνάς εσύ καλά »… η επιθυμία ξεχνάει τελικά την ίδια την ύπαρξη της.

Το Αγρίνιο μεγαλώνει, αλλάζει, μα κάποια πράγματα παραμένουν ίδια. Η οικογενειακή εστία κατέχει την εξέχουσα θέση σε μια ζωή που πνίγεται. Οι καφετερίες πάντα γεμάτες με κόσμο που περιμένουν το μάνα εξ’ ουρανού: « ένα διορισμό, ένα καλό γάμο, να πιάσω την καλή, βρε αδελφέ! ». Οι εργαζόμενοι ( που απαρνούνται τον προσδιορισμό «εργάτες» ) μένουν ψιλό-ευχαριστημένοι με τα 450ευρώ και «δεν ασχολούνται με συνδικαλισμούς και τέτοια περίεργα». Όσοι είχαν την τύχη να ακολουθήσουν τις δουλειές των γονιών τους, χαιρετάνε από μακριά όλο νευρώσεις. Ενώ στα καταφύγια της κατάχρησης επικρατεί συνωστισμός. Οι μαθητές μαζεύονται μετά από το σκόρπισμα των πρώτων τάξεων του λυκείου, για να βιδωθούν επί μια σεζόν στα θρανία για να φύγουν αυτήν «την κωλοπόλη». Οι περισσότεροι φοιτητές κάνουν επίδειξη ανανέωσης, κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, αποδεικνύοντας, πως οι μάνατζερ των διαφημιστικών γραφείων ξέρουν καλά να στοχεύουν σε νέα target groups. Και η κτελ του Αγρινίου έφτιαξε μέγαρο έξω από την πόλη, για να εξυπηρετήσει την ανάγκη και την επιθυμία φυγής που διαρκώς αυξάνεται…

Και έξω από αυτήν την επιβαλλόμενη αποξένωση της πόλης γυρνοβολούν οι αιώνιοι μιαροί: μετανάστες, απόκληροι, μειονότητες, αποκλίνοντες…

 Και τα ζητήματα επιστρέφουν ξανά -ανάμεσα στα άλλα- και στο ζήτημα της ιδιοκτησίας. Οι ήσυχοι, φιλόνομοι δημοκρατικοί πολίτες, μετατρέπονται σε θεριά ανήμερα, όταν εισέλθει κάποιός στην σφαίρα επιρροής τους, στην μικρή ή μεγάλη ιδιοκτησία τους. Το είδαμε αυτό πολλές φορές να επιβεβαιώνεται και στην ευρύτερη περιοχή. Από τις δολοφονίες αλβανών στη δεκαετία του 90, τη δολοφονία των 5 κυνηγών στα Καλύβια  Αγρινίου στις  26/11/2006 , την κράτηση 23 προσφύγων στο Α.Τ. Αγρινίου χωρίς λόγο και αιτία, τις πρόσφατες ρατσιστικές καταγγελίες στο δήμο Μεσολογγίου εις βάρος τσιγγάνων που θέλουν να μεταδημοτεύσουν και που τάχα έτσι θα μολύνουν το αίμα της Ιεράς Πόλης, τον ξυλοδαρμό 4 μεταναστών από την Γεωργία στις 8/11/09 στο Μεσολόγγι, τον αποκλεισμό των μεταναστών στην Κατοχή, τα ντου της αστυνομίας σε καταυλισμούς στην Ηγουμενίτσα…

Ο φασισμός, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία περνάνε από την άμυνα στην επίθεση. Έτσι για να εκτονωθεί κάπου η χρόνια εκμετάλλευση και καταπίεση των υπηκόων. Μετά την άγρια κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη, η κοινωνία στρέφεται στο συντηρητισμό, την εσωστρέφεια και τελικά στο καρκίνωμα του ρατσισμού, αφού πια η καταναλωτική τάση της αγοραίας εκτόνωσης παίρνει την κάτω βόλτα, λόγω της επίπλαστης κρίσης που διατυμπανίζουν αφεντικά.  Και που θα εκτονωθεί; Σαφώς σε αυτούς που είναι στην πιο μειονεκτική θέση. Όπως και στο γήπεδο, που οι ασυνείδητοι οπαδοί αντίπαλων ομάδων τσακίζουν ο ένας το κεφάλι του άλλου, για να ξεδώσουν και να συντηρήσουν το επίπλαστο κύρος τους, αλλά την Δευτέρα πάλι στις προγραμματισμένες συμβάσεις με σκυμμένο το κεφάλι. ¨Έτσι και οι πολίτες, καταδικασμένοι, ζουν εγκάθειρκτοι με αιώνιες αλυσίδες σε αμετακίνητους δυνάστες.Όμως δεν μένουμε μόνο εκεί, γιατί τότε θα είχαμε ξεπεράσειακόμα και τα όρια της μεμψιμοιρίας.

Είχαμε πει και παλιότερα πως «εμείς επιμένουμε πως όλα θα αποκτήσουν πραγματικό νόημα στις ζωές μας, όταν οργανώσουμε και συλλογικοποιήσουμε  τις αρνήσεις μας, πορευμένοι στα μονοπάτια της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας».  Και όσο περνούν τα χρόνια, αυτή η θέση επανεφευρίσκεται μέσα από νέες οπτικές γωνίες και πτυχές της ζωής. Ξαναεπιστρέφει σε νέες καταστάσεις, ακόμη πιο σίγουρη και δυνατή, εφοδιασμένη με καινούργιες εμπειρίες, απομπλεκόμενη από κάθε ιδεολογία. 

Όμως τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο, για αυτό και αυτή η πορεία δεν μπορεί να έχει τελειωμό…

Με αφορμή τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στην περιοχή μας καλούμε αλληλέγγυους/ες στην παρέμβαση για την ανθρώπινη ελευθερία ενάντια σε κάθε κράτος, εξουσία και ταξικότητα.

Στην πλατεία δημαρχείου Βεροίας την παρασκευή 6 Αυγούστου στις 7 μ.μ.

Σχετικά με την κατάσταση στο Διαβατό Ημαθίας

Την Τετάρτη 28 Ιουλίου, στο Διαβατό Ημαθίας έλαβε χώρα το ακόλουθο περιστατικό:

Μετά από έντονη λογομαχία μεταξύ παρέας Αλβανών και μιας παρέας Ελλήνων ακολούθησε ένα απάνθρωπο περιστατικό. Ένας απ’ τούς αλβανούς επιτίθεται στην άλλη παρέα με μαχαίρι και μετά από αγρία συμπλοκή, τέσσερις Έλληνες και ένας Αλβανός βρίσκονται στο Νοσοκομείο Βεροίας τραυματισμένοι.

Εν μέσω μιας βαθιάς κοινωνικοπολιτικής κρίσης λοιπόν αναζητείτε ο εχθρός. Ο εχθρός που υπονομεύει την ασφάλεια, την ενότητα και την “καθαρότητα” του έθνους. Οι μετανάστες-αλλοδαποί όταν δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κράτους και των αφεντικών ως φθηνό εργατικό δυναμικό, μετατρέπονται εύκολα σε εξιλαστήριο θύμα – η ιστορία μας το έχει δείξει επανειλημμένα άλλωστε-.

Εμείς απαντάμε: ο εχθρός μας είναι το κράτος, η εξουσία και όλες οι σχέσεις εκμετάλλευσης. Ο άνθρωπος στρέφεται εναντίον του συνανθρώπου του αφού εκπαιδεύτηκε να διατηρεί τις παραπάνω σχέσεις ως τον μόνο γνωστό τρόπο επιβίωσης θεωρώντας το ως κάτι αναπόφευκτο.

Ως ένα ακόμη εργαλείο ελέγχου -της κοινωνίας- στα χέρια της εξουσίας, ο εθνικισμός, δημιουργεί τεχνητές διακρίσεις, διαχωρισμούς και αόρατους εχθρούς, καθώς ταυτόχρονα προσπαθεί να πετύχει μια πλασματική ενότητα για χάρη των συμφερόντων μιας καταπιεστικής ολιγαρχίας, η οποία με το μανδύα της δημοκρατίας, επιβάλει την βαρβαρότητα της στο σώμα της κοινωνίας μας.

Είναι η παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει ο καθένας μας εάν δεν αντιληφτεί εγκαίρως ότι οι άνθρωποι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας και πως το μόνο που μας κρατάει δέσμιους σε μια κατάσταση αντιπαλότητας είναι η υπακοή σε ένα σύστημα που προωθεί την εκμετάλλευση και την ανθρωποφαγία για να προφυλάξει τον εξουσιαστικό μηχανισμό.

Ένα σύστημα, εν τέλει, που γνωρίζει πολύ καλά πως όσο τσακώνονται οι δούλοι μεταξύ τους τόσο παρατείνεται η θητεία του αφέντη στον θρόνο.

Ελάτε να ξαναφτιάξουμε την κοινωνία για μας από εμάς τους ίδιους, μακριά από έθνη και κράτη και μακριά από κάθε είδους εκμετάλλευση να αγωνιστούμε για την ανθρώπινη ελευθερία και δημιουργικότητα.

Η μετανάστευση είναι ταξικό και όχι εθνικό ζήτημα ας σπάσουμε επιτέλους τα στερεότυπα. Άλλωστε το μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι οι αλυσίδες μας.

Ποτέ ξανά φασισμός

Φτύσε την καραμέλα του εθνικισμού πριν λιώσει στο στόμα σου

Όταν ο οικτιρμός των φιλεύσπλαχνων παπάδων, η ανάγκη για δικαιοσύνη των φιλόνομων δημοκρατικών πολιτών συναντούν την υπηρεσιακή δεινότητα των προστατών του πολίτη, τότε οι κακοί καταλήγουν στα κρατητήρια…Και οι δημοσιογράφοι συνεχίζουν να καταγράφουν τα γεγονότα πάντα με όρους παγερής και απάνθρωπης αντικειμενικότητας. (Στα επίθετα δεν βάζουμε εισαγωγικά μιας και τα ουσιαστικά αυτόματα τα καταργούν)

Ιδού η προβολή ενός γεγονότος «ευσπλαχνίας» στο επίπεδο ενός αποκόμματος του τοπικού τύπου.

Στην Ηγουμενίτσα, την πόλη που πριν ένα χρόνο λιμενόμπατσοι δολοφόνησαν μετά βασανιστηρίων τον κούρδο μετανάστη Αριβάν Οσμάν Αμπντουλάχ, η επίθεση στους μετανάστες συνεχίζεται με όλα τα μέσα.

Στην πόλη, όπου οι δολοφόνοι και ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Αριβάν, κυκλοφορούν ανενόχλητοι, ο αποκλεισμός 400 περίπου μεταναστών στο βουνό του Λαδοχωρίου συνεχίζεται και γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός. Τα πραιτοριανά σώματα του θεσμικού ρατσισμού, εμποδίζουν ακόμα και την διέλευση των μεταναστών μέσα από την πόλη της Ηγουμενίτσας: οι ξυλοδαρμοί, οι εξευτελισμοί και η τρομοκρατία έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας για αυτούς. Είναι ο ίδιος ρατσισμός που θεωρεί τους μετανάστες περιττούς, εμπόδια που πρέπει να παραμεριστούν, να πεταχτούν στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο, στα γρανάζια των ατερμόνων διαδικασιών του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια, στις φυλακές ή στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης που τώρα ονομάζονται ανενδοίαστα «χώροι υποδοχής και φιλοξενίας».

 Όμως, η κουλτούρα του αποκλεισμού και της εγκατάλειψης δεν μένει μόνο στους θεσμικούς φορείς και στα όργανα καταστολής τους. Διαχέεται και μέσα στο κοινωνικό σώμα και βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αναπαραχθεί στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στις πλατείες, στις γειτονιές και στις πόλεις μας. «Εγκληματίες», «κλέφτες», «μιαροί»… Αυτά τα κοσμητικά επίθετα φέρουν, προφανώς, οι μετανάστες για την εργοδοσία του DIA Λαδοχωρίου στην περιοχή της Ηγουμενίτσας. Αρχικά το εν λόγω κατάστημα την μεγάλης αλυσίδας Super Market DIA επέτρεπε στους μετανάστες να μπαίνουν για να ψωνίζουν ένας-ένας κάτω από καθεστώς επιτήρησης (στο εν λόγω κατάστημα χρέη ιδιωτικής ασφάλειας εκτελούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μετά από εντολή των εργοδοτών). Στη συνέχεια, όμως, τα μέτρα αυξήθηκαν με συνέπεια την πλήρη απαγόρευση εισόδου σε αυτό. Με λίγα λόγια «έξω οι ξένοι απ’ το κατάστημά μας!». Όταν ρωτήθηκαν κάποιοι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου καταστήματος τον λόγο της απαγόρευσης εισόδου στους μετανάστες, η απάντηση ήταν η αναμενόμενη: «Εντολή από τον προϊστάμενο μας».

 Η έννοια της ιδιοκτησίας και της κατοχύρωσης του ζωτικού χώρου πάντα συμπορεύεται με τον ρατσισμό, θεσμικό ή διάχυτο.

Είναι ο ρατσισμός που κάνει τους «ντόπιους» να αποδίδουν στους «ξένους εισβολείς» τις ευθύνες για την καταπίεση και την εκμετάλλευση τους και για την καθημερινή μιζέρια που παράγει ο καπιταλισμός. Όμως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία δεν δημιουργείται μόνο εκ των έξωθεν. Στη συνείδηση του καθενός και της καθεμίας είναι να ξεπεράσει τους πλαστούς διαχωρισμούς και να πάψει να δαιμονοποιεί τους μετανάστες αντιμετωπίζοντας τους σαν το «επικίνδυνο Άλλο».

Να σταματήσει ο αποκλεισμός των μεταναστών στην Ηγουμενίτσα

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες του DIA Λαδοχωρίου να μην υπακούσουν στις ρατσιστικές και φασιστικές εντολές της εργοδοσίας τους.

 Πόλεμο στο Ρατσισμό – Αλληλεγγύη στους μετανάστες

Αντιρατσιστική Κίνηση Ηγουμενίτσας

Ιός Αταξίας, σύντροφοι-ισσες από Αγρίνιο

Πριν λίγες μέρες εθεάθη «ζευγαράκι» δημοτομπατσίνας και τροχόμπαστου να εκτελούν πεζή περιπολία στην πόλη και να εφαρμόζουν απαρέγκλιτα όσα προβλέπονται απ΄ τον Κ.Ο.Κ (εκτός και αν βέβαια ο «παραβάτης» είναι συγγενής τους, φίλος, γνωστός, παράγοντας του Αγρινίου κτλ). Με τα μπλοκάκια τους αν χείρας, αυτό το μικτό κλιμάκιο (η ισχύς εν τη ενώση) προσπάθησε να περιορίσει το εξοργιστικό και άκρως επικίνδυνο φαινόμενο της ανεξέλεγκτης κίνησης των μηχανών (όχι δεν φταίει η πολεοδομία της πόλης, ούτε και η πεζόδρομοι που φυτρώνουν παντού για να διευκολυνθεί η λειτουργία των καφετεριών και να δικαιολογηθούν κάποια χαμένα εκατομμύρια… ).

Τοπική εφημερίδα αναφέρει πως «με θετικά σχόλια υποδέχτηκαν οι πολίτες αυτή την πρωτοβουλία» και μάλιστα ζητούν «την καθιέρωση της σε μόνιμη βάση», σε μια μάλλον απεγνωσμένη προσπάθεια-και σε αυτή την περίπτωση- απόσπασης της κοινωνικής αποδοχής του μέτρου… 

Πραγματικό μυστήριο… Και αυτό διότι αυτό που εντοπίζουμε εμείς τους δρόμους είναι άπειρα φασκελώματα  και σιχτίρια προς τους δημοτόμπατσους που έχουν τσακίσει με πρόστιμα όλο τον κόσμο. Γιατί θα  πρέπει να είναι ηλίθιος κάποιος για να δεχθεί την διψασμένη για εξουσία παρουσία τους στους δρόμους της πόλης. Και κατά δαιμονική σύμπτωση τους συναντάς παντού! Αντιπαθείς, λοιπόν, και οι παρουσίες τους και ο θεσμικός τους ρόλος.

Όσο για το μικτό κλιμάκιο, έχουμε την εντύπωση πως δεν θα λειτουργήσει και πολύ…Και πιστεύουμε, σαν πρώτη εκτίμηση, πώς ο λόγος της αρχικής του παρουσίας είναι για να περιοριστεί λίγο η άμεση αρνητική αντιμετώπιση του κόσμου προς τους «καημένους» (λέμε τώρα) δημοτόμπαστους…

Η παρακάτω φωτογραφία είναι από τοπική φυλλάδα: θαυμάστε το πρώτο ζευγαράκι του μικτού κλιμάκιου!

Στα σκαριά είναι και ο νέος θεσμός του αστυνομικού της γειτονίας και στο Αγρίνιο!

Θα επανέλθουμε.

May the force be with you

" Σοκ και δέος το τελευταίο τριήμερο στον Έβρο όπου έχουν σημειωθεί αλλεπάλληλοι πνιγμοί λαθρομεταναστών, που επιχειρούν να προωθήσουν Τούρκοι δουλέμποροι στις ελληνικές όχθες. Ο συνολικός αριθμός φτάνει τους εννέα μεταξύ των ελληνικών χωριών Διλόφου και Μαρασίου ενώ πέντε πτώματα εντοπίστηκαν στην αντίπερα όχθη του ποταμού.

Εκ των πνιγέντων που ανασύρθηκαν από τις ελληνικές αρχές, έξι είναι άνδρες και τρεις γυναίκες αφρικανικής και ασιατικής καταγωγής.

Πριν από λίγες ημέρες, στις 25 Ιουνίου, στην ίδια περιοχή είχαν βρεθεί τα πτώματα ακόμη δύο γυναικών.

Έτσι, οι βεβαιωμένοι πνιγμοί στην ελληνική όχθη φτάνουν τους 11 το τελευταίο πενθήμερο ενώ πέντε επιπλέον πτώματα έχουν εντοπιστεί στην τουρκική όχθη.

Σύμφωνα με τον αστυνομικό διευθυντή Ορεστιάδας, Γιώργο Σαλαμάγκα, οι πνιγμένοι λαθρομετανάστες πρέπει να προέρχονται από μεγάλη ομάδα, άλλα μέλη της οποίας είχαν εντοπιστεί πριν από πέντε ημέρες.

Τα μέλη που εντοπίστηκαν, είπαν στις ελληνικές αρχές ότι οι Τούρκοι δουλέμποροι επιβίβασαν σε βάρκες μόνο τα παιδιά και υποχρέωσαν τους μεγαλύτερους σε ηλικία να κολυμπήσουν για να περάσουν απέναντι, από ένα σημείο του ποταμού που θεωρείται ρηχό.

Πλην όμως, όπως εκτιμάται, οι βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών προκάλεσαν άνοδο της στάθμης των υδάτων και ρεύματα, που παρέσυραν αρκετούς από τους άτυχους λαθρομετανάστες.

Το Μάιο, είχαν σημειωθεί ακόμη πέντε πνιγμοί μεταναστών στην ίδια περιοχή.

Το δραματικό γεγονός έρχεται μια ημέρα μετά τη συνάντηση εμπειρογνωμόνων από την πλευρά της Ελλάδας και εκείνη της Τουρκίας για την αξιολόγηση και τη βελτίωση του διημερούς Πρωτοκόλλου Επανεισδοχής που έχει υπογραφεί. "

Αναδημοσίευση από τον αστικό τύπο

Χθες στις 20.40 το βράδυ (Τετάρτη, 16 Ιουνίου), η Λιμενική Αρχή Ηγουμενίτσας ενημερώθηκε από το ναυτικό πράκτορα του Επιβατηγού-Οχηματαγωγού πλοίου "OLYMPIC CHAMPION" Ν.Χανιών 29, το οποίο εκτελούσε προγραμματισμένο δρομολόγιο από Πάτρα προς Ηγουμενίτσα, με τελικό προορισμό την Ανκώνα Ιταλίας, για τον εντοπισμό, από το πλήρωμα του πλοίου, τεσσάρων (04) παράνομων μεταναστών, που βρέθηκαν σε ειδικά διαμορφωμένη κρύπτη, στη δεξαμενή καυσίμου (ρεζερβουάρ) φορτηγού οχήματος, ένας εκ των οποίων είχε χάσει τις αισθήσεις του και δεν αντιδρούσε σε εξωτερικά ερεθίσματα.Το OLYMPIC CHAMPION κατέπλευσε στην Ηγουμενίτσα στις 22.30 και ο αλλοδαπός μεταφέρθηκε στο τοπικό Κέντρο Υγείας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του, ενώ οι υπόλοιποι τρεις μετανάστες υποβλήθηκαν σε ιατρικές εξετάσεις, από τις οποίες προέκυψε ότι δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα υγείας.Στελέχη του Λιμεναρχείου εντόπισαν και συνέλαβαν τον 45χρονο οδηγό του οχήματος, το οποίο κατασχέθηκε, ενώ, τόσο ο οδηγός όσο και οι τρεις παράνομοι μετανάστες, θα προσαχθούν, με τον εις βάρος τους φάκελο δικογραφίας, ενώπιον του αρμόδιου Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πάτρας, κατά την αυτόφωρη διαδικασία.

Αναδημοσίευση από το μπλογκ "Νέα από την Ήπειρο"

 Είναι ψωνισμένοι. Έχουν άγριο βλέμμα και το παίζουν νταήδες. Όλοι τους βρίζουν και τους αποκαλούν «βύσματα». Κόβουν κάθε μέρα κλίσεις και κάνουν συνεχώς παρατηρήσεις στους οδηγούς.  Επίσης στραβοκοιτάνε τους μετανάστες και όποιον δεν τους αρέσει η φάτσα του.

Ποιοι είναι;

Σωστά!

Οι δημοτόμπατσοι!

Κοιτάνε περίεργα; Τους κοιτάμε και εμείς.

Τσαμπουκαλεύονται; Δε μασάμε…

Η πόλη μπαίνει σε γυάλα; Δεν ψαρώνουμε!

Ενάντια σε κάθε είδους εξουσία και σε κάθε κοινωνική τους συμμαχία

Στις 6/06 και ημέρα Κυριακή πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Ηγουμενίτσας συγκέντρωση αντιπληροφόρησης για το ζήτημα των μεταναστών από το Συντονιστικό Δ. Ελλάδας για την αλληλεγγύη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Στην συγκέντρωση παραβρέθηκαν περίπου 60 αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες, ενώ διαβάστηκαν και μοιράστηκαν κείμενα.

Πριν την συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε αποστολή στο Λαδοχώρι, μετά από πρωτοβουλία της Αντιρατσιστικής Κίνησης Ηγουμενίτσας. Στην αποστολή αυτή έγινε διανομή ειδών πρώτης ανάγκης στους μετανάστες που διανέμουν εκεί, ενώ στήθηκε και ένα αυτοσχέδιο υπαίθριο ιατρείο και πραγματοποιήθηκε ιατρική εξέταση από γιατρούς.

Η στήριξη των μεταναστών και μεταναστριών, στα όρια του καθενός και της καθεμίας, δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια από τις συνιστώσες της έμπρακτης αλληλεγγύης, μαζί με την νομική βοήθεια, την αντιπληροφόρηση, τις κινητοποιήσεις και δράσεις, τον πολιτικό λόγο ενάντια στον ρατσισμό και φασισμό, την ρήξη με τους θεσμούς που γενούν και αναπαραγάγουν τους διαχωρισμούς μεταξύ των ανθρώπων. Η αλληλοβοήθεια και η στήριξη, όταν γίνεται στα πλαίσια μιας συνολικής πολιτικής θέσης, χωρίς ιδιοτέλειες και θλιβερούς καιροσκοπισμούς, είναι ένα ακόμα βήμα προς την άρση των διαχωρισμών μεταξύ ξένων και ντόπιων. Τα σημεία των καιρών υπογραμμίζουν για μια ακόμη φορά, πως στο κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι.